Vrijwilligers

Hoe werkt vrijwilligerswerk bij sYin? Het werk van de staf van het kinderhuis is voor 30 jonge kinderen veelomvattend en intensief. Nederlandse vrijwilligers die daarbij willen helpen zijn van harte welkom. Vanaf januari 2008 zijn inmiddels tien vrijwilligers, steeds in tweetallen, aanwezig geweest in ons kinderhuis. Van vrijwilligers wordt verwacht dat zij zich actief zullen inzetten voor een periode van minimaal drie maanden. Soms is een combinatie met een stage mogelijk. Mensen die zich met belangstelling hiervoor melden, krijgen te maken met het volgende: Er is vooraf een persoonlijk intakegesprek waarin we uitvoerig ingaan op alle aspecten van het vrijwilligerswerk in het kinderhuis. Als beide partijen (stichting en vrijwilliger) akkoord zijn wordt er gezamenlijke overeenkomst getekend. De vrijwilligers betalen hun eigen reiskosten, visum en vaccinaties. Onze vrijwilligers betalen aan onze Nepalese partner een vast bedrag per maand, voor o.a. de kosten van de kamer, het voedsel en de begeleiding, los van de vraag of daar veel of weinig gebruik van wordt gemaakt. Deze bijdrage vormt ook inkomen van het Kinderhuis. Hoewel sYin dit niet verplicht stelt stimuleert zij wel dat de vrijwilligers voor hun vertrek naar Nepal een actie proberen te houden voor het kinderhuis. Dit kan een eenvoudige inzameling zijn in de familie- en vriendensfeer of de verkoop van bijvoorbeeld T-shirts. Ook een schoolactiviteit kan geld opleveren. Op deze manier wordt de betrokkenheid bij het project vergroot en kan iets tastbaars achtergelaten kan worden in het huis. Van boeken en speeltoestellen voor de tuin tot het salaris van een leerkracht voor noodzakelijke bijles voor de kinderen. Tot nu toe zijn er steeds erg leuke resultaten bereikt.Het spreekt vanzelf dat de besteding van het geld in goed overleg met de leiding van het huis gebeurt. Belangstellenden kunnen contact opnemen met Dick de Boom via het email adres: info@syin.nl Een filmpje Edo Berger, ex filmer bij Mambapoint TV onderdeel van de NCRV, maakte vorig jaar in ons kindertehuis het volgende filmpje waarbij onze vrijwilligsters Nita en Heleen een rondleiding geven door het kindertehuis. Hier is de YouTube link: www.youtube.com/watch?v=TTLDT5q5GV4 (26-05-09)
	Stichting sYn steunt JoHo JoHo behartigt de belangen van reizigers, wereldburgers en ieder die actief is op het vlak van internationale samenwerking. Het stimuleren en faciliteren van internationale contacten, en het delen en overdragen van kennis via wereldwijde en online support centers staat hierbij centraal.
	Stichting sYin werkt samen met JoHo Insurances Het is altijd belangrijk om een passende reis/werk- en annuleringsverzekering af te sluiten als je naar het buitenland gaat. Veel reisverzekeringen dekken geen werk, stage of andere bijzondere activiteiten/sporten in het buitenland en zijn maar beperkt geldig. Stichting sYin adviseert je gebruik te maken van de diensten van JoHo Insurances. Eén van de specialismen van JoHo Insurances is het wereldwijd verzekeren van werknemers, vrijwilligers, stagiairs, reizigers en expats/emigranten. Klik hier voor meer informatie en om de verzekering(en) direct online af te sluiten!

Een bericht van Marijn Duvekot, januari 2012

Een schooldag (zondag t/m vrijdag) ziet er als volgt uit. De ijverigste kids doen karate om 06:30 en om 07:00 wordt er door iedereen ontbeten. Dit houdt thee drinken en koekjes eten in. Dan wordt er een uur gestudeerd tot het tijd is voor de zo opgeschreven 'launch', waar lunch mee bedoeld wordt. Dhaal, bhat, curry, hét Nepalese maaltje, rijst, prut en saus. Ik wandel dan een beetje rond om de hongerigsten van een tweede, derde of vierde portie rijst te voorzien. Na de lunch loopt het een beetje los, eten we, de staff, zelf wat en om 10:00 is het dan tijd voor school! Dan is er lange tijd naast schoonmaken niet veel te doen, maar juist dan sla ik tot nu toe mijn slag. De planten waren in het begin mijn ding. Veel waren er ongelukkig op de schaduwrijkste plek gestald dus die kon ik mooi ompotten, omgronden eigenlijk. Toen was de volleybalnetpaalhouder aan de beurt. Wat een heerlijk woord. De volleybalnetpaalhouder, een koker in een blok beton in de grond, was namelijk verzakt, waardoor de volleybalnetpaal zelf meer een net was als je hem in de volleybalnetpaalhouder zou stoppen. Cement, water en een schop en ik was weer even zoet. Het volleybalnet zelf repareren, uit een mooi stuk hout een cricket-bat maken, een basketbalnet knopen, deurhaakjes maken, opdat ze eindelijk niet meer duizend maal daags hoeven te kloten met een stoel om de deur open te houden, bezemophangsysteempje, cricket palen, een voetbalgoal, oftewel, weinig is leuker.

De kleinsten komen om 13:00 uur even thuis om in 15 minuten gauw wat te happen en om 16:00 uur is iedereen terug. Helpen met huiswerk, voetballen, cricketen, verstoppertje spelen, schommelen, kokerellen en om 19:00 uur eten. Het rijst bijvullen is ook dan een taak die ik regelmatig op me neem, behalve op zaterdagen, wanneer er kip is. Dan is het de grote Himal-rent-met-een-vork-rond-dag om zoveel mogelijk stukjes kip te roven. In het begin was dit makkelijk, maar nu zijn ze te goed in verdedigen geworden. Maar het is altijd lachen geblazen. 'Himal' is overigens mijn naam hier. 'Berg', Haha, omdat Marijn ook in het Nepalees onuitspreekbaar is en omdat ik drie koppen boven iedereen uit steek.

's zondags ben ik vrij. Vorige week zondag fietste ik drie kwartier naar lake-side om weer even te kunnen mailen, om het geheugenkaartje van mijn camera te legen, tandpasta en wc rollen aan te schaffen en dat soort nuttige praktijken. Mooie invulling van eerste kerstdag 2011 dacht ik zo! 

Het gaat dus allemaal z'n gangetje hier, vergezeld door 'Raazen', een rustige, slimme vent die af en toe langs komt om wat administratieve werkzaamheden te verrichten, waar ik altijd chill mee kan praten, door 'Radzu', een van de staff-leden, die niets liever wil dan stiekem bier met mij drinken en trots vertelt dat hij een fles op heeft, terwijl hij eigenlijk alleen maar jassen moest ophalen. Een andere keer fluisterde hij: 'Himal, come, come' en eindigden we met ons hoofd boven het hek uitstekend om de voorbij lopende college meisjes te bekijken. Ik lag echt op de grond van het lachen toen dat de reden van zijn geheimzinnigheid bleek. Dan is er nog de kok, 'Min' van 1 meter 30, die constant zegt dat hij het zo leuk vindt met mij en zakken rijst op mijn bord schept in de veronderstelling dat iemand die twee keer langer is dan hij, zes keer zoveel moet eten, 'Miss', de führer die op slimme wijze de kinderen onder controle weet te houden door de voetbal slechts sporadisch tevoorschijn te halen, maar duidelijk het beste met ieder kind voor heeft. De kleinste kinderen, waarvan een paar uit de categorie 'meenemen naar Nederland' zijn en de oudere kinderen met hun vragen over de wereld. Eergister zat ik, vóór ik naar huis zou wandelen nog even in de jongenskamer: 'We've been lucky with our volunteers, but you are sofar...' altijd leuk om te horen.

Het leven hier houdt een bepaald sfeertje in, Hans Teeuwen zou zeggen: "het is een gevooeeel", ik kan het dan ook niet goed beschrijven. Ik zal proberen volgende week wat foto's te uploaden, misschien dat die spreken.

Ik had bedacht me ook hier met de school te gaan bemoeien na verloop van tijd, omdat de klusjes ooit natuurlijk opraken. De coördinator van het weeshuis begon hier ook over dus waarschijnlijk ga ik  binnenkort ook weer als leraar aan de slag!

De afgelopen week ben ik veel bezig geweest met de organisatie van een groot toernooi. Een beetje zoals schoolstrijd, helaas weten slechts de Ignatianen onder jullie hoe leuk dat is. Het wordt een toernooi waarin  dans- tot voetbalwedstrijden worden gehouden en alles er tussen in. Elk soort talent kan dus worden benut en getoond. Morgen begint voor iedereen een soort proefwerkweek tot en met woensdag de 11e van Januari. Direct die middag zal het toernooi aanvangen. Ik kan hun examenweek goed gebruiken, want zo'n toernooi in je eentje tot in de puntjes verzorgen, is makkelijker gezegd dan gedaan! Maar het gaat goed komen. 

Gister begon de dag met het gebruikelijke ontbijt. Erna speelde ik mee met het voetbalteam van m'n gastgezin-broers. Met je maten uit de buurt vorm je een team, loop je naar het plaatselijke trapveldje, daag je een andere buurt uit en speel je 45 minuten. De winnaar ontvangt 500 rupees, I like. Het schijnt rond gegaan te zijn dat 'die toerist die bij het childrens home hoort' wel een balletje kon trappen, dus vorige week vroegen ze of ik ze 's zaterdags kon bijstaan. Het was wederom slecht voetbal, zoals ik vooralsnog overal op dit continent heb gezien, dus met een slecht tot niet omschakelende voorhoede ontstond er een constant en niet te overbruggen gat op het middenveld. Eenmans was het gat niet op te vullen en met twee goals tegen, was de ene goal van de rechter pantoffel van Duvekot niet voldoende. 

Ik zou rond 17:00 uur naar Lake-side gaan en daar blijven slapen, omdat ik veel zin had in een biertje, engelstaligen ouder dan 15 jaar én omdat ik mezelf een feestelijke jaarwisseling gunde. Met dit aangename vooruitzicht kwam ik Pokhara in fietsen. Bekaf van al het gezellig doen, werd ik echter, zittend in een stoel in m'n hotelkamer, in 2012 wakker. Heel stom, maar niets aan te doen.

Vóór ik besloot de komende zinnen in te typen, vreesde ik dat ze zo voorspelbaar over zouden komen en dat jullie zouden denken dat dat overal wel zo zal zijn of juist nergens. Echter, door dit aan te kondigen, hoop ik dat te voorkomen.

Mochten jullie, allemaal, elk budget, op zoek zijn naar een goed doel waarvan je zeker wilt weten dat elke euro terecht komt op een plek waar jij hem neer zou leggen, dan hebben jullie hierbij mijn woord. Ik heb dit doel gevonden en het heet SYiN, Stichting Youth in Nepal. Was je niet op zoek, doneer dan een euro, twee, of vijf, alle beetjes helpen, niet waar? Wat ik persoonlijk heel cool zou vinden is als er op een dag een doos gebracht wordt met badmintonrackets, elk soort bal, schoenen, kleren en what ever je leuk acht en missen kunt. Jeux des boules-ballen in Nepal krijgen zal prijzig zijn, dus houd die maar lekkah thuus. Mocht je bereid zijn materieel te doneren:

Adres:

Himal, Shreejana Children Home

Mahat Gaunda-17

Pokhara, Kaski

Nepal

Wat een top huis, nogmaals.

 Marijn Duvekot

Een bericht van Trix van Hest november 2009:

Eerst naar Mr Dumbar om een taxi te regelen. Van daaruit naar Childrens Home gebracht, wat een warm ontvangst! Sima leidde me rond en liet me mijn kamer zien. Een eigen kamer! Groot bed, kleerkast die ik dan ook gelijk ben gaan inrichten, badlkamer met warm water en een bureautje met stoel! Helemaal happy. Alle presents van de schoolkids uitgestald op mijn bureau en op de kast.
Het weeshuis is prachtig gelegen aan een rivier en als het zicht goed is zijn de immens hoge bergen zichtbaar. Complimenten voor de architect en de bouwers! Het biedt op dit moment onderdak voor 32 kids, 20 boys and 12 girls in the age of 4 till 15 years old. Sommige hebben beide ouders verloren anderen alleen een vader of moeder. Bezoektijden 1x in de maand mogelijk en ook gaan de kinderen soms naar huis waar broertjes en zusjes verblijven. Het weeshuis wordt gerund door Rita, Razu en zijn vrouw, Uncle Min (de voortreffelijke kok!) en Auntie Maya. Diep onder de indruk van hoe het reilen en zeilen hier gaat. Van zondag t/m vrijdag wordt er hier naar school gegaan. Zaterdag dus vrije dag. Zondag voor de kleintjes geen school en ik treed deze dagen dan op als nanny Trix :). Ik doe spelletjes met ze, lees met ze, zing met ze en samen doen we huiswerk. Hun Engels is vergeleken met de moniken a 16 jaar oud en kids in de school waar ik lesgaf, ontzettend goed! Er is tevens een whiteboard dus tekenen doen we ook, rekenen en 'galgje'. Er is een televisie, die naar mijn weten net ff iets te vaak aan staat, maar ik ben tegelijk dankbaar want dan kan ik ook even wat rust nemen.
Er zijn 3 grote kamers waar de kids slapen en dagelijks worden deze schoongemaakt. De grotere kids helpen dan ook in keuken en wasssen hun eigen kleding. De kleintjes zijn zaterdag buiten gewassen en wij hebben ze lekker ingesmeerd met olie om hun huid vet te houden (door de droge lucht droogt het allemaal snel uit). Daarna schone kleren aan om ze daarna weer lekker vies te maken als er wordt gespeeld in de grote tuin met wip, schommel, glijbaan, pingpongtafel en basket.

Bij binnenkomst hangen er allemaal foto;s van de kids toen ze hier voor t eerst arriveerden. Geinteresseerd kijk ik naar de geboortedata en gelijk valt me op dat ze allemaal in de toekomst zijn geboren! De jongste is geboren namelijk in het jaar 2062! Volgens de Nepalese kalender is het nu 2066. Aan iedereen vraag ik wat er in hemelsnaam 2066 jaar geleden is gebeurd dat er vanaf TOEN werd geteld. Ik uitleggen dat wij tellen vanaf de geboorte van Christus en nu dus in 2009 leven... Volgens de Tibetaanse kalender leven we al helemaal in de future namelijk in het jaar 2136 en voor de Newari people leven we weer ongeveer in de middeleeuwen: 1102. Erg interessant die verschillende jaartellingen en ook erg confusing. De kalenders worden hier tweevoudig gemaakt, zowel Nepali als Christen telling. Rita en ik hebben er hard om moeten lachen om elkaar te begrijpen hoe en wat. Al hebben ze wel 30 dagen in een maand en 365 dagen in een jaar, de maanden lopen totaal anders. Voor hen nu de 8ste maand :). Zo wisten de monikjes hun geboortedatum niet, laat staan in welke maand ze waren geboren. Nieuwjaar wordt dan ook het gehele jaar doorgevierd, voor elke groep is er wel een andere telling wanneer zijn dit feest vieren. Nepal telt heel wat meer feesten dan wij!

Helpen met het avondeten is voor mij geen straf! Geweldig om te zien, om op 2 pitsgasfornuis zulke hoeveelheden en lekkerheden te koken! De curry's zijn voorrukkelijk, vooral omdat ik in het klooster alleen maar rijst met dal kreeg en over het algemeen geen groenten. Aardappelen worden als groenten gezien en worden veelvuldig gekookt, in de schil al waarnaar wij ze ontvellen met... de nagels! Leuke aandachtsoefening voor geduld :). Kippen en hanen lopen hier ook vrij rond. Kippen voor de eieren en de hanen voor het vlees. Gister werden er 2 het 'haasje' en mochten de kids genieten van wat wit vlees. Hier bedankte ik vriendelijk voor, zeker nadat ik het bloed (wist je dat haan-bloed echt knalrood is?), had zien weglopen over het gras met de veren eromheen. Na de kids eten wij. Vaak is het eten op en moeten we ff wachten alvorens te gaan smullen! Uitgeput en tevreden rol ik iedere dag naar mijn bedje.

4 ochtenden in de week sta ik met de kids (oke, niet elke keer...) op rond 5.30 uur om een half uur later tussen allemaal witte karatepakken in te staan op het basketbal-beton-veld. Het is een ietwat andere stijl dan ik gewend was met mijn karate, maar ik kan me aardig uitleven :). Om 6uur verschijnt er een Nepalese karateka en geeft ons een uur les. Geweldig om te zien hoe die kleintjes toegewijd hun kicks uitvoeren. De zon komt langzaam op. De mist hangt nog om ons heen, maar trekt gedurende de ochtend weg.
Dankbaar vouw ik om 7 uur mijn handen om de heerlijk warme kop Nepali tea samen met de kids. Zij soppen koekjes in de thee als ontbijt. De lunch wordt om 9 uur al gepresenteerd, dus ik houd me nog maar even in. Na het ontbijt is het homework-tijd. Met zijn allen naar boven om de dagen van de week op te dreunen, de 12 maanden van het jaar, de kloktijden, de body parts etc. Ik help daar waar ik kan en met de 'ervaringen' in het klooster en de school gaat me dat goed af. Tot 9 uur zijn we hier mee bezig en ik bemerk dat dit voor sommige van hen genoeg is als ze achter me om heen en weer beginnen te rennen. De bel gaat voor 'lunch'. Handen worden gewassen en ze schuiven zo aan tafel waar een dampend bord met rijst, curry en dal (linzensoep) voor hun neus staat. Ik loop rond samen met Maya en Uncle Min en geef hen of meer rijst dan wel dal. Enig om te zien hoe ze het eten naar binnen werken. De monikjes gebruikten lepels, zij eten echt op zijn Nepalees en hun bestek bestaan uit hun linker- dan wel rechterhand. Ze likken hun vingers er dan ook bij af, wat ik helemaal begrijp, want het eten is er zo lekker! De tandenborstels worden al van te voren met tandpasta gesmeerd en zodra het bordje leeg is en het buikje gevuld, wassen ze hun eigen 'bestek' af en poetsen ze hun tanden. Dan naar boven en gaan ze schooluniformen aan waar ik hen ook mee help. Vervolgens loop ik mee met ze naar school en keer ik snel terug om zelf te gaan smullen van het heerlijk eten in de zon met uitzicht op de prachtige bergen!!

Een berichtje van Lucinda Kootstra, die begin 2009 werkte in ons Kinderhuis

Namaste!

Nepal is een land, dat mij blijft verbazen. Want waarom zou je niet twintig geiten en twee koeien op het dak van een bus vervoeren? Stuur een smsje naar 4848 en je krijgt het schema van de load shedding op je mobiel. (wanneer de 8 uur electriciteit per dag uitvalt) En waar kan je in januari overdag in je t-shirtje lopen terwijl je tegen met sneeuw bedekte 8000 meter hoge bergen aankijkt?

Ik ben nu ook al bijna vijf maanden aan de slag in het Childrenhome. Iedereen is inmiddels aan mij gewend en ik aan hen. ‘s Morgens vliegt de tijd elke keer weer zo voorbij: ontbijt, huiswerk, dal baath, tanden poetsen, aankleden en hup naar school. Hier blijf ik mij ook verbazen over de hoeveelheden rijst die de kinderen rond negen uur kunnen eten en hoe snel sommigen het Engels oppakken.

Als de kinderen naar school zijn, is het even rustig. Want zodra ze thuis zijn, vliegen ze soms letterlijk met z’n dertigen in het huis rond. Iedereen kan dan lekker zijn eigen gang gaan. Het spelen van carembord (een combinatie van biljarten en knikkeren op een vierkant bord) is vaste prik. Verder wordt er gevoet- en volleybald, gebruik gemaakt van de schommels en glijbaan en als het kan ook heel graag televisie gekeken. Ook gaan we soms naar buiten. De ouderen vinden het vooral lekker om even rond te lopen en wat klasgenootjes te zien of te voetballen samen met andere kinderen uit de buurt. Voor de jongeren is het meer rennen door de rijstvelden, tot je niet meer kan.

Op zaterdag en andere vrije dagen, die ze ongelooflijk veel hebben, wordt er sinds kort vaak naar de rivier gegaan om te wassen. Elke keer is het eigenlijk weer een klein feestje. Want nadat alle kleding gewassen zijn, moet er natuurlijk eerst gezwommen worden voordat ze weg kunnen gaan. Ook de technieken om vis te vangen, vuur te maken en ze daarna op te eten worden elke week weer verbeterd.

Een bijdrage van mijn kant is de bouw van een leuke rustplaats met schaduw bij het Childrenhome en ben ik samen met de kinderen begonnen met verven. Verder zullen binnenkort alle kinderen gescreend worden op mogelijke psychische problemen die ze overgehouden kunnen hebben aan de oorlog. Dat zal op een creatieve manier gebeuren. Voor de kinderen die hulp nodig hebben, wordt vervolgens een organisatie in de buurt gezocht, die hen het beste kan helpen. Dit alles gebeurt in samenspraak met de familie, de school en staf in het huis. Ik hoop dat de kinderen hier een mooie stap mee vooruit geholpen worden in de verwerking van vervelende ervaringen.

Ik hoop dat ik mij blijf verbazen de komende maand. Zodat ik het net zo naar mijn zin zal hebben als de afgelopen vijf!

Pheri betola! Oftewel tot ziens!

Lucinda Kootstra

Het verhaal van onze eerste vrijwilligers Heleen en Nita

Dat het werken in het huis leuk is, blijkt wel uit het onderstaande relaas van Heleen en Nita die van begin 2008 in ons huis waren.

“Namasté!

Wij zijn Heleen Holtkui le en Nita de Winter, beide 21 jaar. We komen uit Olst en kennen elkaar al 12 jaar. Al vanaf jonge leeftijd hadden wij het plan om ooit nog eens samen een grote en verre reis te maken. Tijdens het afronden van onze studies bedachten we ons dat dit het juiste moment moest zijn om die wens waar te maken.

Na 3 maanden in het Shreejana Children Home gewerkt te hebben is het einde nabij. We kijken terug op een erg mooie tijd hier in Pokhara, Nepal.

Nepal stond bovenaan ons lijstje. Door verhalen van anderen en ons meer te verdiepen in het land, leek het ons, vanwege de grote armoede, een geschikt land om vrijwilligerswerk te doen. Na een lange zoektocht op het internet kwamen we bij sYin terecht. Het kindertehuis was nog maar net geopend en ervaring met vrijwilligers was er nog niet. Na een aantal gesprekken te hebben gehad met Dick de Boom, hebben we samen de knoop doorgehakt en besloten per januari 2008 te beginnen in het Shreejana Children Home. Het avontuur kon beginnen!

Op het moment zitten er 24 kinderen in het huis. We stonden er versteld van hoe gauw wij aan de kinderen en de kinderen aan ons gewend waren geraakt. Ze zijn totaal niet verlegen en willen ons voortdurend Nepalese woorden en liedjes leren, maar andersom willen ze ook heel graag Nederlands leren. De dag begint al vroeg, half 7 staan de kinderen op om om 7 uur aan het ontbijt (warme melk met biscuitjes) te zitten. Daarna is het tijd voor huiswerk, waar wij hun goed bij kunnen helpen. Haast alle vakken worden in het Engels gegeven. Om half 9 is het al weer lunchtijd: dahl baht, waarna de uniformen aan worden getrokken zodat ze naar school kunnen. De school begint om 10 uur. Om 1 uur halen we de kinderen weer van school en hebben ze een half uur de tijd om wat te eten, meestal bonen of brood. Om half 4 zijn de kinderen vrij en is er ongeveer 2 uur de tijd om lekker buiten te spelen. De schommel is erg geliefd bij de kleintjes. De ouderen gaan liever volleyballen of touwtje springen.

Vervolgens is het om half 6 tijd voor huiswerk en om 7 uur gaan we avondeten: dahl baht. Als er stroom is, kunnen de kinderen nog even tv kijken, en anders dansen en zingen, wat ze ook erg leuk vinden. Daarna moeten ze toch echt op bed, rond een uur of half 9.

In 3 maanden tijd hebben wij heel veel geleerd van het werken in het Shreejana Children Home. We waren heel nauw betrokken bij het kindertehuis, doordat we ook woonden in het huis. We hadden een prima verzorgde kamer en het was een fijn, degelijk huis om in te wonen. Qua inrichting en aankleding was er nog niet veel. Voor ons vertrek hebben wij in Nederland nog een mooi bedrag bijeen gehaald, waarvan we stoelen en tafels voor in de eet/studiekamer, gordijnen, schommel, tafeltennistafel en een extra omheining voor om het terrein hebben aangeschaft.

Ook hebben we meegeholpen met het opzetten van het financiële adoptieplan. Na een aantal weken kenden wij de kinderen goed en konden we over elk kind een leuk verhaaltje schrijven en hebben we sYin van foto's voorzien.

We kijken terug op een geweldige leerzame tijd hier in Nepal. We hebben het idee dat we veel hebben kunnen betekenen hier, maar we hebben zelf ook veel geleerd en plezier gehad met de kinderen. We zullen ze zeker gaan missen!

Nita de Winter & Heleen Holtkuile”

Wilt u nadere informatie? Stel uw vragen via info@syin.nl.